Europejski Nakaz Aresztowania – jak odsiedzieć polski wyrok za granica kraju ?
06 Luty 2018
Wielu Polaków mieszkających poza krajem , po otrzymaniu Europejskiego Nakazu Aresztowania nie wiem co robić oraz jak reagować .
Wiele osób zastanawia pytanie czy jest możliwość przekazania wyroku wydanego w Polsce do wykonania za granica. Temat ten pojawia się wtedy iż wszystkie możliwości wstrzymania wykonania kary pozbawienia wolności w oparciu o polskie przepisy zostały maksymalnie wykorzystane.
ENA to decyzja sadowa które wydaje Państwo należące do Unii Europejskiej. Jej celem jest aresztowanie i dostarczenie przez inne Państwo należące do Unii Europejskiej osoby która jest poszukiwana w związku z prowadzonym przeciw niej postepowaniu karnym. Nakaz taki jest wydawany w celu wykonania kary lub środka zabezpieczającego osoby pozwanej, przez dany kraj Unii Europejskiej która przebywa a terenie innego kraju .
Nie każdy wyrok można odsiedzieć na granica kraju . Przepisy które o tym mowa są zawarte w rozdziale 66 f kodeksu postepowania karnego. Przepis przejściowy do tej ustawy to art. 4 w którym zostało napisane iż rozdział 66f oraz 66g kpk nie stosuje się do orzeczeń wydanych przed 5.12.2011.
Tak wiec jeśli dany wyrok uprawomocnił się przed 5 grudnia 2011 to nie jest możliwość odbycie wyroku za granica. Można spróbować odroczyć kare a to może być droga do zawiesza jej.
Prawa zatrzymanego na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania zawarte są w Decyzji Ramowej Rady Europy z 2002 roku oraz w przepisach karnych poszczególnych państw.
A artykule 22 decyzji ramowej są określane prawa ale są one bardzo ubogie ponieważ ograniczają się do dwóch punków tylko. Bardziej rozbudowane są uprawnienia zatrzymanego w przepisach wewnętrznych poszczególnych państwa. Warto zapoznać się z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 czerwca 2015 w którym jest określony wzór pouczenia zatrzymanego na podstawie ENA . Oto kilka z nich poniższy wzór obowiązuje na terenie Polski :
1. Prawo do informacji o przyczynie zatrzymania i do bycia wysłuchanym (art. 244 § 2)1).
2. Prawo do składania wyjaśnień, odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania, bez konieczności podania przyczyn odmowy (art. 175 § 1), oraz prawo do złożenia lub odmowy złożenia oświadczenia w swojej sprawie (art. 244 § 3).
3. Prawo do niezwłocznego kontaktu z adwokatem i bezpośredniej z nimi rozmowy (art. 245 § 1).
4. Prawo do korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy. Jeżeli zatrzymany wykaże, że nie stać go na obrońcę, sąd może wyznaczyć obrońcę z urzędu (art. 78 § 1).
5. Jeżeli zatrzymany nie zna wystarczająco języka polskiego – prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza (art. 72 § 1).
6. Prawo do otrzymania odpisu protokołu zatrzymania i do przeglądania akt w zakresie dotyczącym przyczyn zatrzymania (art. 244 § 3).
7. Prawo do zawiadomienia osoby najbliższej lub innej wskazanej osoby, jak również pracodawcy, szkoły, uczelni, dowódcy oraz osoby zarządzającej przedsiębiorstwem zatrzymanego albo przedsiębiorstwem, za które jest on odpowiedzialny, o zatrzymaniu (art. 245 § 2, art. 261 § 1, 2 i 3). O zatrzymaniu Policja zawiadamia organ prowadzący przeciwko zatrzymanemu postępowanie w innej sprawie, o ile o nim wie (art. 261 § 2a).
8. Jeżeli zatrzymany nie jest obywatelem polskim – prawo do kontaktu z urzędem konsularnym lub z przedstawicielstwem dyplomatycznym państwa, którego jest obywatelem. Jeżeli nie posiada żadnego obywatelstwa – prawo do kontaktu z przedstawicielem państwa, w którym zatrzymany mieszka na stałe (art. 612 § 2). W przypadku zastosowania tymczasowego aresztowania zawiadamia się urząd konsularny lub przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa, którego tymczasowo aresztowany jest obywatelem (art. 612 § 1). Jeżeli przewiduje to umowa konsularna między Polską a państwem, którego zatrzymany jest obywatelem, właściwy urząd konsularny lub przedstawicielstwo dyplomatyczne zostaną poinformowane o zatrzymaniu również bez jego prośby.
9. Prawo do wniesienia do sądu zażalenia na zatrzymanie w terminie 7 dni od dnia zatrzymania. W zażaleniu można się domagać zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości zatrzymania (art. 246 § 1).
10. Prawo do natychmiastowego zwolnienia, jeżeli przyczyny zatrzymania przestały istnieć, albo po upływie 48 godzin od chwili zatrzymania, o ile zatrzymany nie zostanie w tym czasie przekazany do dyspozycji sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania. W wypadku przekazania do dyspozycji sądu zatrzymany zostanie zwolniony, jeżeli w ciągu 24 godzin od przekazania nie zostanie mu doręczone postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania (art. 248 § 1 i 2).
11. Prawo do informacji o treści europejskiego nakazu aresztowania (art. 607k § 2) oraz do otrzymania jego odpisu wraz z tłumaczeniem oraz z zawiadomieniem o posiedzeniu sądu w sprawie przekazania i tymczasowego aresztowania. Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności nie sporządzono tłumaczenia, sąd zarządza jego sporządzenie albo informuje o treści europejskiego nakazu aresztowania (art. 607l § 1a).
12. Prawo do złożenia oświadczenia w sprawie przekazania oraz prawo do wyrażenia zgody na przekazanie i zgody na ściganie za inne przestępstwa niż objęte wnioskiem o przekazanie, a także zgody na wykonanie kary pozbawienia wolności lub środków polegających na pozbawieniu wolności za te przestępstwa (art. 607l § 2). Zgoda nie może być cofnięta. Skutkiem wyrażenia zgody jest przyspieszenie postępowania w sprawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607k § 2, art. 607l § 2, 607m § 1 i 1a, art. 607n § 1).
13. Prawo do wniesienia zażalenia na przekazanie w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia, zaś w wypadku niedoprowadzenia zatrzymanego na posiedzenie sądu – od dnia doręczenia postanowienia (art. 607l § 3).
14. Dostęp do niezbędnej pomocy medycznej.

Warto uwzględnić iż na wniosek państwa które wystąpiło z europejskim nakazem aresztowania , możliwy jest areszt tymczasowy na okres 7 dni przed wpłynięciem europejskiego nakazu aresztowania oraz następnie na okres niezbędnych do przekazania ale nie dłużej niż 100 dni ( art. 607 k §3 oraz 3 a)
Tak wiec jeśli chcemy przekazać wyrok sadu Polski to musimy skierować go do sadu zagranicznego bądź tez do innego organu właściwego państwa przyjmującego do wykonania wyroku. Na początku trzeba ustalić miejsce docelowe czyli czy w danym państwie jest to sad czy inna instytucja. Takie informacje zawarte są w Europejskiej Sieci Sadowej. Wtedy należy dokonać analizy wniosku zasadności o przekazanie przez polski sad wyroku do wykonywania z granice jest ustalenie iż wykonanie kary pozbawienia wolności będzie zrealizować wychowawcze cele kary. Trzeba odnaleźć w aktach prawnych Unii Europejskiej przepisy na podstawie których wykaże się w jakim kraju , jaki organ jest właściwy do rozpoznania wniosku o przekazanie kary do wykonania oraz poprze to odpowiednia argumentacja wraz z dowodami aby sad polski mógł dojść do wniosku iż wykonywanie kary pozbawienia wolności za granica będzie szybsza resocjalizacja dla danej osoby .
W następstwie przekazania wystąpienia o odbyciu kary za granica rozstrzyga Sad państwa do którego skierowano wystąpienie. Argumentami uzasadniającymi jest bliskość rodziny która jest poza granicami polski.
Podsumują ENA choć stosowany przez polskie sady i prokuratury niejednokrotnie zbyt często i w aby błahych sprawach oraz w znacznym stopniu usprawnił i uprościł współprace w sprawach karnych pomiędzy członkami Unii Europejskiej dając przy tym gwarancje poszanowania praw jednostki .

Kancelaria prawna Cicek
Hoefkade 1414
2525 HN Den Haag

M: 0684420426
E: kancelaria@cicekadvocatuur.nl
www.cicekadvocatuur.nl